Mijn eerste solo truffelreis: een reis naar binnen
Na jarenlang nieuwsgierig te zijn geweest, besloot ik eindelijk de stap te zetten: mijn eerste soloreis met magische truffels. Best spannend, want hoe zou het zijn om deze ervaring helemaal alleen aan te gaan? In deze blog neem ik je mee in mijn voorbereiding, de reis zelf en de inzichten die me nog lang zijn bijgebleven.
Waarom ik alleen op truffelreis wilde gaan
Het idee om ooit alleen een psychedelische reis te maken speelde al lange tijd door mijn hoofd. Na meerdere ervaringen met magische truffels voelde ik steeds sterker dat ik klaar was om deze stap alleen te zetten. Ik was nieuwsgierig naar hoe zo’n reis zou zijn wanneer ik volledig mijn eigen gevoel kon volgen.
Tijdens een gezamenlijke trip merk ik vaak dat ik als vanzelf in een zorgende rol stap. Wanneer iemand zich onrustig voelt of even niet lekker in zijn vel zit, ben ik meestal degene die geruststelt, luistert of een dekentje pakt om het wat comfortabeler te maken. Dat doe ik met liefde, maar daardoor blijft een deel van mijn aandacht vaak bij de mensen om mij heen.
Juist daarom voelde een soloreis zo bijzonder. Even helemaal alleen met mezelf, zonder verwachtingen of afleiding. Geen rekening houden met anderen, maar de ruimte om alles wat zich aandiende volledig te ervaren. Ik wist niet wat de reis me zou brengen, en juist dat maakte me nieuwsgierig.
Alleen de gedachte al maakte me erg enthousiast. Voor het eerst zou er niemand anders zijn om rekening mee te houden. Alleen ik, de truffels en alle ruimte om te ontdekken wat zich vanzelf zou ontvouwen.
Voorbereiding
Voorafgaand aan deze soloreis nam ik bewust de tijd om te voelen wat ik nodig had om er een rustige en fijne ervaring van te maken. Omdat het mijn eerste keer alleen was, koos ik voor een lagere dosering dan ik normaal gewend ben. Meestal neem ik tussen de 15 en 20 gram magische truffels, maar dit keer voelde 10 gram precies goed.
Mijn intentie was al snel helder. Ik wilde ervaren hoe het zou zijn om een psychedelische reis helemaal alleen te maken, zonder de invloed of energie van anderen. De dagen ervoor waren druk geweest en ik merkte dat ik mezelf een beetje was kwijtgeraakt in alle afspraken en verplichtingen. Juist daarom voelde dit als het juiste moment om weer even echt bij mezelf in te checken.
Ik stemde het moment af met mijn vriend, met wie ik samen deze webshop run. Hij wist als geen ander hoeveel ik naar deze soloreis had uitgekeken. We spraken af dat ik de truffels zou nemen zodra hij naar bed ging. Dat gaf me een rustig en veilig gevoel. Ik wist dat ik alleen was, maar nooit écht alleen.
Daarna maakte ik de woonkamer helemaal klaar voor de avond. Ik legde mijn zachte badjas en favoriete kussen klaar, zette een spiegel neer, legde een slaapmasker binnen handbereik en stak wat kaarsjes aan. Samen met de bloemen op tafel gaf dat de woonkamer een gezellige sfeer. Alles voelde rustig en uitnodigend, alsof ik de ruimte met aandacht voorbereidde op wat zou komen.
Nog één laatste voorbereiding: ik had ongeveer drieënhalf uur van tevoren niet meer gegeten en dronk vlak voor het innemen nog een groot glas water. Zeker als je, net als ik, tijdens een trip weleens vergeet te drinken, is dat een eenvoudige maar fijne voorbereiding.
Start van de reis
Toen mijn vriend eenmaal naar bed was, begon ik rustig aan de laatste voorbereidingen. Ik vijzelde de truffels fijn en maakte er een papje van met wat citroensap en een klein beetje suikervrije siroop om de smaak iets te verzachten. Met een paar flinke slokken was het op.
Ik ging op de bank zitten en zette een van mijn favoriete muzieklijsten aan. Het was een rustige overgang tussen de voorbereiding en de reis die langzaam dichterbij kwam. Niet veel later kwam de buurkat langs en nestelde zich tevreden op mijn schoot. Ik aaide hem rustig terwijl de tijd ongemerkt voorbijging. Nog even voelde alles heel gewoon en vertrouwd.
Na ongeveer een half uur viel me ineens iets op. Ik had al die tijd zo stil mogelijk gezeten zodat de kat comfortabel kon blijven liggen. Ik moest glimlachen toen ik me realiseerde wat ik aan het doen was. Blijkbaar zit het zorgen voor anderen zó in mijn natuur, dat ik het deed zonder erbij na te denken. Juist daarom wilde ik deze soloreis maken. Even niemand anders om rekening mee te houden, maar alle ruimte om volledig bij mezelf te zijn.
Voorzichtig kwam ik overeind. De kat sprong van mijn schoot en vond al snel een comfortabel plekje op de rieten stoel in de woonkamer. Op datzelfde moment merkte ik de eerste subtiele veranderingen op. Alles was nog herkenbaar, maar de sfeer in de woonkamer begon langzaam te verschuiven. De ruimte voelde zachter, de stilte leek voller en het was alsof alles om me heen heel langzaam begon te ademen. Alsof de woonkamer, die ik zo goed kende, zich ongemerkt had veranderd in een plek die ik opnieuw mocht ontdekken.
De reis ontvouwt zich
Langzaam begon ik te merken dat de truffels steeds meer hun werk deden. De muziek leek niet alleen iets wat ik hoorde, maar iets wat ik bijna kon voelen. Alsof iedere noot een eigen plek kreeg in de ruimte. Mijn lichaam voelde zwaar en ontspannen tegelijk, terwijl mijn gedachten juist steeds vrijer begonnen te bewegen.
Ik besloot mijn telefoon weg te leggen en alle prikkels los te laten. Vanaf dat moment was er eigenlijk nog maar één vraag die door mijn hoofd ging: waar heb ik op dit moment behoefte aan?
Dat bleek verrassend lastig. Normaal gesproken ben ik erg goed in aanvoelen wat anderen nodig hebben, maar nu ik alleen was, merkte ik hoe snel mijn hoofd op zoek ging naar iets om te doen. Moest ik blijven zitten? Muziek veranderen? Naar boven lopen? Mijn ogen sluiten? Ik moest bijna opnieuw leren luisteren naar mezelf. Ik besloot niets te forceren en gewoon te volgen wat op dat moment goed voelde.
Na een tijdje trok mijn aandacht vanzelf naar het slaapmasker dat ik had klaargelegd. Ik zette het op en liet mezelf achterover zakken op de bank. Vrijwel direct veranderde de ervaring. Zonder de visuele prikkels van de woonkamer leek alle aandacht naar binnen te gaan. Achter mijn gesloten ogen ontstonden kleurrijke patronen die steeds in beweging waren. Ze veranderden voortdurend van vorm, alsof ze reageerden op de muziek die ik hoorde. Het voelde niet alsof ik ergens naar keek, maar alsof ik er middenin zat. Ik hoefde niets te begrijpen of te analyseren. Het was genoeg om te kijken en te ervaren.
Toen ik het slaapmasker weer afzette, voelde de woonkamer totaal anders. De kaarsen leken warmer te branden, de bloemen op tafel trokken mijn aandacht en de kleuren om me heen werden steeds levendiger. Alsof er een sprookjesachtige gloed over de wereld was komen te liggen. Ik liet mijn blik rustig door de woonkamer dwalen. Het voelde alsof zelfs de kleinste details interessant waren.
Op een gegeven moment werd ik vanzelf naar de spiegel getrokken. Tijdens eerdere psychedelische ervaringen had ik al gemerkt hoe bijzonder het kan zijn om in je eigen ogen te kijken, maar nu ik alleen was voelde het anders. Rustiger. Alsof er alle ruimte was om mezelf zonder afleiding te ontmoeten.
Ik keek naar mijn spiegelbeeld, dat heel langzaam en subtiel begon te veranderen. Het was alsof er allerlei verschillende versies van mezelf verschenen: soms jonger, soms ouder en soms zelfs als een heel ander wezen. Op sommige momenten voelde het nauwelijks nog menselijk. Toch bleef ik rustig. Ik voelde geen behoefte om te begrijpen wat ik zag of waarom het gebeurde. De ervaring mocht er simpelweg zijn.
In alle rust die was ontstaan, kwam er ruimte voor een helder inzicht. Ik besefte hoe vaak ik mezelf in het dagelijks leven onbewust beoordeel. Alsof er voortdurend een kritische stem op de achtergrond aanwezig is die vindt dat iets beter, mooier of anders moet. Tijdens deze reis leek die stem langzaam naar de achtergrond te verdwijnen. Alleen stilte, tevredenheid en een diep gevoel van acceptatie bleven over.
Creativiteit en inspiratie
De stilte in mijn hoofd maakte plaats voor iets nieuws. Een verrassende stroom aan creativiteit en ideeën kwam op gang. Alsof iets of iemand ongemerkt mijn knop voor creativiteit had ingedrukt.
Mijn gedachten dwaalden af naar onze tuin. Al snel kreeg ik allerlei ingevingen om die ooit compleet anders in te richten. Al jaren voeren we een eindeloze strijd tegen het onkruid. Toen besefte ik hoe vreemd dat eigenlijk voelde. Waarom waren we zo in gevecht met iets dat van nature gewoon wil groeien?
Langzaam ontstond het idee om een groot deel van de tuin met gras te bedekken. Dat zou het onkruid minder ruimte geven, terwijl de planten die toch zouden verschijnen er gewoon mochten zijn. Dat voelde eigenlijk veel natuurlijker. Alsof er ruimte ontstond voor meer respect voor alles wat leeft. Die gedachte paste verrassend goed bij hoe ik op dat moment naar de wereld keek.
Omdat ik bang was dat ik dit op dat moment briljante idee later weer zou vergeten, pakte ik mijn notitieboekje erbij en schreef het snel op. Nog voordat ik mijn pen had neergelegd, schoten er alweer nieuwe ideeën door mijn hoofd. Dit keer over heel andere onderwerpen.
Een ontmoeting met mijn moeder
Nadat ik mijn notitieboekje had weggelegd, merkte ik dat de reis langzaam een andere wending nam. Waar mijn gedachten eerst nog alle kanten op gingen, verstilde mijn aandacht en keerde ik steeds meer naar binnen. Ik nestelde mij weer op de bank en zonder dat ik het verwachtte, kwam mijn moeder in mijn gedachten.
Mijn moeder is al langere tijd overleden. In de loop van de jaren heb ik haar verlies steeds meer een plek kunnen geven. Ik mis haar enorm, maar tegelijk staat dat gemis niet meer dagelijks op de voorgrond. Misschien was dat juist de reden dat ik niet zag aankomen wat er daarna zou volgen.
Het voelde alsof de ruimte zich vulde met haar zachte energie. Niet alsof ik haar letterlijk zag, maar alsof ze voor heel even weer bij me was. Juist door dat gevoel besefte ik hoe vanzelfsprekend haar afwezigheid was geworden. Het gemis was weer sterk voelbaar. Dat raakte me diep.
Mijn ogen vulden zich met tranen. Ik pakte mijn kussen vast en hield het stevig tegen me aan. Misschien klinkt het vreemd, maar op dat moment had ik het gevoel dat mijn moeder mij een troostende knuffel gaf. Alsof ik mijn verdriet even niet alleen hoefde te dragen en zij mij weer opving, net zoals vroeger.
Terwijl ik daar zo zat, realiseerde ik mij hoe lang het geleden was dat ik mijn verdriet volledig had toegelaten. Even niet degene die zich sterk probeert te houden, maar gewoon een dochter die haar moeder mist.
Ik liet de tranen komen zolang mijn lichaam daar behoefte aan had. Toen de emoties langzaam wegebden, voelde ik een enorme lichtheid. Alsof mijn hart eindelijk de ruimte had gekregen die het al die tijd nodig had.
De reis loopt ten einde
Langzaam merkte ik dat de intensiteit van de reis begon af te nemen en kreeg ik trek in een heerlijke grote kop kamillethee. Met mijn kop thee in mijn handen zat ik op de bank. Ik voelde me kalm, opgeladen en verrassend helder. Niet alsof mijn leven compleet veranderd was, maar meer alsof ik mezelf na alle drukte van de afgelopen tijd weer een beetje had teruggevonden.
Terugkijkend ben ik ontzettend blij dat ik deze stap heb gezet. Juist omdat ik al ervaring had met psychedelica, voelde deze soloreis als een logische volgende stap. Tegelijkertijd besef ik ook dat zo’n ervaring niet voor iedereen of voor ieder moment geschikt is. Neem de tijd om goed te voelen of je eraan toe bent, zorg voor een vertrouwde omgeving en wees eerlijk naar jezelf over wat je nodig hebt.
Voor mij werd deze eerste soloreis geen avond vol spectaculaire visuals, maar vooral een avond waarop ik weer even helemaal met mezelf mocht zijn.
Toen ik die avond uiteindelijk naar bed ging, voelde ik vooral een diepe dankbaarheid. Dankbaar voor de ervaring, voor alles wat ik had mogen voelen en voor de zachtheid waarmee de reis zich had ontvouwd.
Ook in de dagen daarna merkte ik dat de reis nog rustig doorwerkte. Op onverwachte momenten kwamen bepaalde inzichten vanzelf weer naar boven. Soms betrapte ik mezelf erop dat ik veel te kritisch voor mezelf was. Op zulke momenten dacht ik terug aan de rust die ik tijdens de reis had gevoeld.
Ook het idee over de tuin is me op een bijzondere manier bijgebleven. Niet omdat ik nu per se de tuin wil veranderen, maar omdat ik me later afvroeg of het eigenlijk wel over de tuin ging. Uiteindelijk ging het misschien meer over de gedachte dat niet alles wat stoort bestreden hoeft te worden. Soms mag iets er ook gewoon zijn. Een waardevolle herinnering die deze soloreis mij heeft meegegeven.
Leuk dat je mijn verhaal hebt gelezen. Heb je vragen over magische truffels of ben je benieuwd welke soort bij jou past? Neem gerust een kijkje in onze webshop of stuur ons een berichtje.